A  A  A

Pieniny

PieninyNajwyższy szczyt Pienin Właściwych – Okrąglica 982m n.p.m., znajduje się w masywie Trzech Koron. Najwyższym szczytem Pienin i całego Pienińskiego Pasa Skałkowego jest Wysoka 1050m n.p.m. w Małych Pieninach. Wciśnięta pomiędzy zakręty wijącego się u stóp Dunajca - Sokolica 747m n.p.m. należy do najpiękniejszych miejsc w polskich górach. Ciekawą alternatywę dla często zatłoczonych szlaków po polskiej stronie stanowi Płaśna i Aksamitka wraz z Haligowskimi Skałkami pomiędzy Leśnicą a Czerwonym Klasztorem.

Pieniny cechuje zróżnicowana szata roślinna. Wpływają na to, między innymi, następujące czynniki: podłoże wapienne; specyficzny klimat; niepokrycie lodowcem podczas trzeciorzędowych zlodowaceń; stromość części stoków uniemożliwiająca rozrastanie się lasów; oraz sąsiedztwo Tatr.

Zdecydowało to o przetrwaniu reliktów flory trzeciorzędowej (takich jak chryzantema Zawadzkiego, jałowiec sawina, dębik ośmiopłatkowy), obecności gatunków i odmian endemicznych (mniszek pieniński, pszonak pieniński), roślin wysokogórskich i kserotermicznych oraz swoistych zespołów muraw naskalnych na południowych zboczach.

PieninyŚwiat roslinny ostoi reprezentują występujące tu, ważne dla Europy gatunki roślin z Załącznika II Dyrektywy Siedliskowej, w tym gatunki priorytetowe: bezlist okrywkowy, sierpowiec błyszczący, pszonak pieniński, obuwik pospolity. We florze Parku występuje 1100 gatunków roślin naczyniowych, w tym 52 gatunki chronione (takie jak: języcznik zwyczajny, lilia złotogłów, obuwik pospolity, storczyk bzowy, storczyk szerokolistny). Szczególnie szata leśna zasługuje tu na uwagę ze względu na jej zróżnicowanie w zależności od ekspozycji zboczy. Strome, południowe zbocza, silnie nagrzewane w czasie słonecznej pogody, stwarzają odmienne warunki dla rozwoju roślinności niż łagodne północne zbudowane z łatwo wietrzejących skał. Na północnych zboczach panuje buczyna karpacka z jodłą i bukiem, natomiast południowe zbocza zajmują, specyficzne dla Pienin, ciepłolubne buczyny i jedliny. Na szczególną uwagę zasługują również reliktowe laski sosnowe, będące najbardziej kserotermicznym zbiorowiskiem leśnym parku. Niskie, przedziwnie powykręcane stare sosny porastające szczyty skał to nieomal symbol pienińskiej przyrody.

Z różnorodnością siedlisk związana jest bogata fauna. Uważa się, że w Pieninach występuje połowa znanych w Polsce gatunków zwierząt (13-15 tys. gatunków). Większość stanowią bezkręgowce, wśród nich biegacz urozmaicony, trzepla zielona - gatunki chronione na mocy Europejskich dyrektyw.

PieninyNa terenie Pienin żyje 10 gatunków płazów, w tym: traszki, żaby, ropuchy, kumaki, salamandra plamista oraz gady: jaszczurki: zwinka i żyworodna, padalec zwyczajny, węże: żmija zygzakowata, gniewosz plamisty, zaskroniec zwyczajny.

Pienińskie lasy są siedliskiem tak rzadkich gatunków ptaków. Żyją tu takie ważne dla Europy gatunki jak: gąsiorek, muchówka mała, muchówka białoszyja, dzięcioł trójpalczasty, dzięcioł białogrzbiety, dzięcioł zielonosiwy, dzięcioł czarny, włochatka, sóweczka, puszczyk uralski, puchacz, rybitwa zwyczajna (rzeczna), jarząbek, sokół wędrowny, orlik krzykliwy, bocian czarny.

Ssaki reprezentują wydra, ryś, podkowiec mały, mopek, nocek łydkowłosy, nocek duży, bóbr europejski i wilk.


Dla ochrony pienińskiej fauny i flory utworzono 23 maja 1932 r. Pieniński Park Narodowy, który wraz z Słowackim Rezerwatem Przyrody stanowił pierwszy w Europie międzynarodowy park przyrody. Po wojnie PPN został odtworzony 1 stycznia 1955 r., a na Słowacji 16 stycznia 1967 r. Powierzchnia Parku po stronie polskiej wynosi 2246,16 ha, z czego 777 ha objęte jest ochroną ścisłą. Wokół Parku wyznaczono otulinę o powierzchni 2682,00 ha. Natomiast w Małych Pieninach istnieje kilka rezerwatów przyrody.